ملکه ساسکاتراز

هدف از پروژه­ ی ساسکاتراز پرورش کلنی­ های زنبور عسل تولیدکننده و آرام با قدرت تحمل در مقابل کنه و بیماری­ های نوزادان است. همچنین تلاش­ها در جهت شناسایی تنوع ژنتیکی و ارتباط فنوتیپ­ های مهم با نشانگرهای مولکولی (میکرو ستلایت­ها) نیز صورت می­پذیرد.

این اهداف با مونتاژ یک مخزن بزرگ ژنی در یک ایستگاه پرورش ملکه قرنطینه شده به نام Saskatraz محقق شد. برای دسترسی به یک منبع از زنبورهای عسل سازگار با محیط استان ساسکاچوان، دارای توانایی برای تولید عسل در سال­های متمادی، توان زمستان گذرانی و سلامت کلی مناسب کندو، یک درخواست از پرورش دهندگان زنبور ملکه در منطقه ­ی ساسکاچوان و مانیتوبا برای ارائه­ ی بهترین خط پرورش صورت پذیرفت. چهارده پرورش دهنده ­ی ملکه زنبور عسل ۳۵ کلنی را ارائه کردند. به منظور ارائه­ ی موارد پرورشی که قدرت تحمل آن­ها نسبت به کنه قبلا نشان داده شده بود، تعدادی از پرورش دهندگان خطوط پرورش روسی و آلمانی را انتخاب کردند. تمامی کلنی ­ها در ایستگاه Saskatraz از نظر سطوح آلودگی کنه واروآ و تراشه ­ای نرمال شدند. هیچ گونه داروی شیمیایی مصنوعی به کار گرفته نشد و از انتخاب طبیعی برای شناسایی فنوتیپ­های مقاوم در مقابل کنه استفاده شد. انتخاب­های اولیه طی بیش از سه سال و نیم صورت پذیرفت. در بهار سال ۲۰۰۷ هجوم کنه واروآ و تنش پاتوژن­های همراه تمامی کلنی­های اصلی ساسکاتراز را از بین برد. خطوط پرورش انتخاب شده در سال ۲۰۰۶ تحت فشار کنه واروآ بالا در ساسکاتراز تلاقی داده شدند تا ملکه­ های مادری با تحمل واروآ ی بالاتر ایجاد شوند. فرزندان این تولیدکنندگان انتخابی به طور مستمر با جنس­های مختلف آمیزش داده می­شوند و در معرض انتخاب دوره ­ای برای حفظ مخزن ژنی انتخاب شده قرار می­گیرند تا تنوع ژنتیکی حفظ و از نظر ویژگی­های اقتصادی تقویت شود. کلنی­های انتخاب شده مجددا به کندوهای Saskatraz بازگردانده می­شوند و فرآیند انتخاب طبیعی برای جستجوی ژنوتیپ­های با افزایش تحمل کنه و تولید عسل بدون استفاده از مواد شیمیایی تکرار می­شود.

Saskatraz queen

 به طور کلی، رویکرد  انتخاب خانواده­ هایی با صفات متعادل و افزایش تولید عسل به عنوان معیارهای انتخاب اولیه است. این خانواده­ ها درجات مختلفی از افزایش تولید عسل، مقاومت مناسب در برابر کنه­ های تراشه­ ای (Acarapis woodi) و بیماری نوزادان گچی (chalkbrood)، و درجاتی از تحمل در مقابل کنه ­های واروآ (Varroa destructor) را نشان می­دهند. هیچ یک از خانواده­ ها مقاومت کامل به کنه های واروآ ندارند و تلاش بیشتر برای پرورش خطوط با تحمل واروآ بالاتر مورد نیاز است. آلودگی واروآ در زنبور عسل Apis Mellifera یک مشکل جدی جهانی است که زندگی زنبورهای عسل اهلی را تهدید می­کند و بخشی از علت اختلال فروپاشی کلنی (CCD) است.

از سال ۲۰۰۶، برنامه­ ی پرورش ساسکاتراز ۱۴ خانواده را برای تکثیر به پرورش دهندگان ملکه آزاد کرده است (SAT -14, 17, 23, 28, 30, 34, 63, 65, 84, 86, 87, 88, 96, 98). منبع: سایت اصلی پروژه ساسکاتراز

تلگرام زنبور عسل

مطالب مرتبط:

هیبرید زنبور عسل

دلایل کاهش تخم ریزی ملکه

همخونی در زنبور عسل

مراحل زندگی زنبور عسل

کندو با چند ملکه